یادم نمیاد تا حالا حوالی ۱۳ آبان بوده باشه و من قوزفیش نشده باشم!شده چند ساعتم مونده باشه به این روز بزرگ(یوم الله) من باید حتما حالم گرفته باشهامسالم که تصمیم گرفته بودم سکوت کنم و بذارم کائنات برام تصمیم بگیرن و فوضولی توی کار خدا نکنمآخرش نشد که نشددوز دوم واکسن کرونا رو زدم و خانه نشین شدمتب و لرز و بدن درد شدید از نوع اسپوتینکیهمین شد که نشستم به فیلم دیدن...اما فیلم سومی... Revolutionary roadاینم شد عاقبت تایتانیک!؟ انگار لامصب فیلم زندگی من بودالبت با یه اختلاف کوچیک!اونا میخواستن از آمریکا مهاجرت کننمن از ایران !!!همه چیز از جایی شروع میشه که فکر میکنی تو آدم خاصی هستی و میتونی به آرزوهات برسی و کارهایی بکنی که از توان آدم های عادی خارج...وقتی که نگاهت به زندگی و زنده بودن با خیلیا فرق داره,یه جایی قبلا نوشته بودم:«بعضیا نمودار زندگی شون یه دایره است. با اینکه توش میچرخن اما خوشن،شاید بشه گفت الکی خوش!بعضیام نمودار زندگی شون یه خط با شیب ۸۰ درجه است با اینکه همشو سر بالایی تند باید برن و نفسشون بند میاد و البته فراز و نشیب زیاد دارن اما خبری از دور باطل نیست.این آدم ها به چیزی  میرسن که اون دایره ای ها بهش میگن آرزو!»متاسفانه همیشه دور خطی ها رو یه عالمه دایره ای گرفتن و نمیذارن و میخوان هر طور شده خمشون کنن

با اینکه بجای سه نفر تبدیل به ۵ نفر شدم و شبها ترجیح میدم به کارهام برسم تا اینکه از غصه کارهام خوابم نبرهاما این مخ من از فکرهای فلسفی همیشگیش دست بردار نیستآخه غیر از شغلم و کارهای خونه و ارائه های بی وقفه دانشگاه و دوره های دیتا ساینس و کلاس فرانسه و دوره مترجمی و کلاس موسیقی و مدیریت چندتا گروه دانشگاهی و گرفتاری های زندگی مشترک ....چرا باید مغز من وقت کنه به فلسفه زندگی فکر کنهاما خب حالا که داره فکر میکنه ترجیح میدم بنویسم که شاید یه بادی بهش بخوره و موتورش نیمسوز نشه!داشتم فکر میکردم آیا هیچ بچه ای بخاطر خودش بدنیا میاد؟!آیا پدر و مادری پیدا میشن که بدور از حرف مردم و اینکه بقیه فکر نکنن ناقص هستن اینکه برای دوران پیریشون عصا پیدا کنن اینکه زندگی خودشون از یکنواختی دربیاد اینکه ...و کلی خودخواهی دیگه ٫ بخوان بچه داشته باشن؟آیا پدر و مادری پیدا میشه که بخوان به یه موجود حیات بدند تا اون بتونه رشد کنه و بباله و به انسانیت برسهآیا داشتن یه همچین فکری ایده آل گرایی بحساب میاد؟آیا فقط کافیه به این فکر کنی با داشتن بچه ها جنبه هایی از خودت رشد میکنه و البته اشکالی هم نداره که جنبه هایی از اون رو بدلیل ناآگاهی نابود کنی!؟آیا عشق دادن به بچه خودت کافیه و اینکه اونو تو این دنیا رهاش کنی؟!